Guyana!

De afgelopen weken is het wat stil geweest op onze blog omdat in Guyana onze internetverbinding niet snel genoeg was om hier berichten achter te laten en foto's te plaatsen.

Hier een kleine foto impressie van onze tijd in Georgetown, Guyana:

Georgetown ligt aan een ondiepe rivier. Geen blauwe zee en witte stranden meer dus maar een bruine modderige rivier. Guyana is een derdewereld land en dat is ook duidelijk te zien als we om ons heen kijken in de haven en in de stad.

Dit was ons derde bezoek aan Guyana en we zagen er erg naar uit om terug te gaan. We kennen inmiddels een aantal mensen die we graag terug wilden zien maar we zagen er ook naar uit om lekker rond te struinen op de lokale markten. Guyana is dan misschien een derder wereld land, het is ook een mooi en rijk land als het gaat om natuur, cultuur en bevolking. De mensen zijn ontzettend vriendelijk, de natuur is prachtig en het fruit is super!

Vijf jaar geleden zijn we een week aan de wal geweest met een team en werkten we samen met een lokale kerk. De voorganger van toen, Fazal, zijn vrouw en twee kinderen wonen net buiten Georgetown en we hebben nog steeds contact met hen. Het was geweldig om ze weer te zien. Eva vond het geweldig om nieuwe vriendjes te krijgen en liep hand in hand met Aimee, de oudste dochter van Fazal, over de markt.

Eva en Linde met Aimee en Kaydee op de schommel.

Pepernoten bakken!!!

Duiken in een onderzeeër!

De directeur van de haven in Barbados regelde voor DW, Eva, haar vriendinnetje Jaël en haar vader een gratis uitje met een echte onderzeeër!!!

We doken 147 voet (ca.45 meter) diep en zagen prachtig koraal, heel veel vissen en een zeeschildpad.

Even kijken welke vis ik daar net zag zwemmen.

We zagen ook een scheepswrak op de bodem liggen.

Een vet coole belevenis, voor ons allemaal!

Weer grond onder onze voeten!

Sinds afgelopen dinsdag hebben we weer grond onder onze voeten na ruim 8 dagen ongepland voor anker! De deining bleef aanhouden en ondertussen kwam er ook nog een graanschip op 'onze' plek om graan te lossen. Onze voorraden raakten langzaam op en we hebben twee keer een nachtje gevaren om buiten de 12 mijls zone ons afvalwater te lozen.....
Verder hebben we geprobeerd er maar het beste van te maken. Hieronder een foto van onze picknick op de brug toen Dirk Wander een wacht overnam van één van de stuurlui:

Dinsdag konden we dus weer de haven in al was het eerst de cruisehaven en moesten we daar ook nog een paar keer verplaatsen om brandstof, water, containers etc. te laden en zo rustig mogelijk te liggen vanwege de deining. Sinds vrijdagochtend liggen we weer aan de juiste haven en kunnen we weer open voor bezoekers! Nog vier dagen de gelegenheid voor de mensen in Barbados om boeken te kopen en dat betekent waarschijnlijk een druk weekend!!

voor anker.....

Tja, en toen lagen we ineens stil.....
Tijdens de nacht van zondag op maandag lag het schip aan de kade in Barbados zo te bewegen vanwege de deining dat het niet meer veilig was om in de haven te blijven. Dus zijn we vertrokken en we liggen nu al 5 dagen voor anker voor de kust. De deining is nog steeds aanzienlijk en we weten nog niet wanneer we weer de haven in kunnen. Daarbij komt dat er een graanschip op onze plaats ligt en pas als dat schip weg is kunnen we weer naar 'onze' kade en kan het schip weer open voor bezoekers. We zijn dus echt even stil gelegd...
Af en toe gebruiken we onze 'rescue boat' om mensen van en naar het vaste land te brengen maar dat is alleen voor de noodzakelijke dingen. Het hele schema aan boord is omgegooid. Conferenties zijn gecancelled, er is een ad-hoc leiderschapstraining opgezet voor 2 dagen voor de mensen die nu geen werk hebben en er worden wat entertainment programma's georganiseerd voor de avonden. Email en telefoon werken wel maar internet is langzaam dus dit keer geen foto's. We wachten rustig af.....

'Tante Tammy'

Morgen zitten onze vier weken in Trinidad er al weer op en varen we naar St. Lucia. Dat betekent morgen ook afscheid nemen van tante Tammy. We hebben samen met Tammy 2 jaar op de Logos II gevaren van 2003 tot 2005. In 2006 waren we met de Logos II in Trinidad en toen heeft Eva al kennis gemaakt met 'tante Tammy':


Tammy is een erg goede vriendin van ons en ze is helemaal gek van de meiden. Geen wonder dat we haar deze keer in Trinidad dus bijna elke dag gezien hebben! Zowel Eva als Linde sloten tante Tammy meteen in hun hart en het was echt vertederend om te zien hoe ze met elkaar omgingen. Eva was elke keer weer zo enthousiast als Tammy kwam.

Ze nam ons mee op allerlei uitjes en verwende ons flink. De eerste zaterdag dat we hier in Trinidad waren nam ze ons mee naar de lokale dierentuin.



Vorige week zondag zijn we ook bij Tammy thuis geweest. Dat was de vorige keren niet gelukt omdat het een aardige rit het binnenland in is. We hebben haar kerk bezocht en daarna hebben we bij haar thuis gegeten en de familie ontmoet. Tammy woont met haar zusje bij haar moeder, tante en opa en oma. Oma had een heerlijke traditionele maaltijd voor ons gekookt. Eva (in de mooie nieuwe jurk die ze van tante Tammy had gekregen) vermaakte zich prima in de tuin.

Bloemen plukken en dingetjes uit de natuur verzamelen zijn op dit moment Eva's grootste hobby en ze kon haar hart dus ophalen in de tuin van tante Tammy. Wij kregen ook nog wat verse mango's en limoenen mee naar huis.
Jammer dat we weer afscheid moeten nemen morgen............

Herfst??!!

We zijn hier in Trinidad in een zogenaamd tropisch klimaat. Dat betekent temperaturen tussen de 23 en 30 graden het hele jaar door en de meeste dagen zon. De enige seizoenen die hier zijn zijn een droog seizoen en een regenseizoen. Momenteel is het regenseizoen en vanmorgen was dit het uitzicht vanuit onze hut:


Samen met een echte herfstappel voor het ontbijt had ik zowaar even het gevoel dat ik in Nederland was.....

Een record dag in Trinidad

Afgelopen donderdag was hier in Trinidad een nationale feestdag en er kwamen 5382 mensen aan boord! Een record dag voor de Logos Hope sinds we zijn vertrokken in februari! Het was dus een drukte van belang op de kade! Speciaal voor de wachtende mensen was een podium opgezet waar we verschillende culturele dansen, presentaties en drama's konden laten zien.

Zoveel mensen is natuurlijk geweldig maar wat helemaal geweldig is om te zien is dat dit schip echt groter en beter is! De mensen hoefden op het drukste moment van de dag hooguit 45 minuten te wachten voordat ze aan boord konden komen! In de boekenmarkt was het druk maar de mensen hadden voldoende ruimte om rustig rond te lopen en de boeken te bekijken. En in het Internationale café was het gezellig druk maar konden mensen nog steeds een kopje koffie drinken en met één van de bemanningsleden praten. Dit was precies wat we voor ogen hadden toen we nadachten over een ander schip en het is geweldig om te zien dat het nu werkelijkheid is geworden met de Logos Hope!

Vrienden....

Hoewel we een bemanning hebben van ruim 400 mensen en de meeste bemanningsleden 2 jaar blijven, is het niet altijd makkelijk om echte vriendschappen op te bouwen aan boord. Daar komt natuurlijk bij dat de meeste mensen aan boord jong en single zijn, geen familie hebben en denken dat de kapitein een erg enge man is ;-). We zijn dus erg dankbaar voor de vrienden die we hebben hier. Ben & Becca zijn zulke vrienden die we al kennen van onze tijd in Kroatië. Ze hebben allebei op de Doulos gevaren en hebben elkaar daar leren kennen. Ze zijn beiden al vanaf het begin bij het Logos Hope project betrokken. In de afgelopen jaren zijn ze erg goede vrienden geworden. We gaan geregels samen uit en komen regelmatig bij elkaar over de vloer voor een maaltijd, een filmpje of om smoothies te maken! Dat laatste doen de mannen meestal.... De laatste maanden ging DW elke dag om vijf uur een halfuurtje lopen met Ben. Voor de nodige beweging en om even een frisse neus te halen. Hier Ben met Ned en DW met Linde tijdens een dagje uit met z'n allen.

Iets was ook bij het leven aan boord hoort is het steeds weer afgscheid nemen van mensen. En afgelopen donderdag hebben we helaas ook afscheid genomen van Ben & Becca en Ned. Zij gaan voor een tijdje naar de Doulos om daar te werken. Een hele uitdaging voor hen en we zijn echt blij voor het plekje dat er daar voor hen is maar we zullen hen zeker erg missen hier!

Vorige week, toen 'de mannen' voor de laatste keer naar de film gingen om afscheid te nemen met Ben, hebben we een verrassingsfeestje voor Becca georganiseerd. Het was een knotsgezellige meidenavond! (Becca bovenin de foto!)

En wie weet zien we Ben en Becca al weer sneller dan we denken!

Plezier op fundeck...

Na anderhalve week vakantie is gisteren het nieuwe schooljaar hier aan boord weer begonnen! Dat betekent voor Eva opnieuw naar 'fundeck'. Elke ochtend van 9 tot 12. Een aantal van haar vriendinnetjes zijn het afgelopen jaar 4 geworden en zijn doorgestroomd naar de volgende klas. Samen met Tabita, haar vriendinnetje uit Duitsland, begint Eva dit jaar naast fundeck met 2 uurtjes 'pre-school' per week. Het is allemaal erg spannend!

Tijdens de laatste schooldag voor de vakantie waren alle ouders het laatste kwartier uitgenodigd om de 'circle-time' bij te wonen. Trots lieten de kinderen de liedjes horen die ze de afgelopen tijd geleerd hadden. 'Miss Veronika' liet zien wat de kinderen geleerd hadden over de wereld. Met grote verbazing hoorden we hoe de kinderen antwoord gaven op haar vragen: 'hoeveel continenten zijn er?' 'Zeven!'.....'Hoe heten de continenten?' Samen noemen de kinderen alle continenten en Eva zegt: 'Antartica'....wow! Dit is ook de laatste ochtend dat miss Veronika er is, na de vakantie gaat ze ergens anders aan boord werken.

Nu is er dus een nieuwe juf: Miss Emma. Eva vindt het allemaal prima en gaat weer met plezier naar fundeck. Op dinsdag- en vrijdagmiddag gaat ze na de lunch een uurtje terug voor 'pre-school'. De eerste middag kon ze bijna niet wachten! Ze was helemaal hierdepieper en kletste aan één stuk door over van alles en nog wat. Met als gevolg dat ze bijna te laat was.... Toen ze binnen kwam leek ze enigszins verbaasd dat het er net zo uitzag als fundeck.... En ja, we ze heeft haar eerste letter geleerd; de A, die je dan in het Engels uitspreekt als E, mmmm, 2 talig opgroeien is soms toch best lastig!